Erick Detremain is geboren op 9 november 1958 in Enschede.

Later verhuisd met zijn ouders naar Wijk aan Zee en thans wonend in Koedijk, net boven Alkmaar. In zijn jeugdtijd heeft hij zich praktisch niet geïnteresseerd in muziek. Pas jaren later, Erick was ongeveer 14 jaar oud logeerde een kennis van de familie en speelde gitaar.

Dat greep hem aan en motiveerde Erick om zelf ook gitaar te gaan spelen.

Van het een kwam het ander. Veel oefenen en de beginselen goed leren.

Daarbij kwam dat Erick op laatst zelf dingen ging ontdekken. De muziek die hij maakte begon te leven.  Zijn basis werd gelegd vanuit het begeleiden van liedjes. Later kwam de basgitaar en de mandoline erbij en werd de basis van muziek als taal door het gitaar spelen meer en meer één.

Uiteindelijk is het zover gekomen dat hij mee ging doen aan de jaarlijkse Nederlandse gitarenwedstrijd die gehouden werd in Paradiso in Amsterdam en mede georganiseerd door het muziekblad Music Maker. Hier speelde hij op elektrische gitaar waarbij vooral de blues en rock de boventoon sterk naar voren kwam.

Na vele jaren enkel op elektrische gitaar te hebben gespeeld en in verschillende bandjes te hebben gespeeld waarbij stijlen zoals Country & Western tot en met symfonische rock werd gespeeld heeft hij zich uiteindelijk toegelegd op het spelen op akoestische en elektrische gitaar als solist. Voordelen hiervan is dat hij kon optreden zonder afhankelijk te zijn van een hele band. Hierdoor kon Erick eigen composities maken, arrangeren zoals hijzelf dit wenste.

Uitgangspunten waren vaak te herkennen in de stijlen van onder andere Al Di Meola, David Gilmour en Gary Moore. Blues, symfo-rock en de latinachtige klanken vaak in één mix samengevoegd voor akoestisch gitaar.

Composities die Erick schreef heeft hij in een woord samengevoegd: Instrumental stories. Verhalen die instrumentaal vertolkt worden en zijn gedachten laat gaan over zijn geloofsleven of de dagelijkse gebeurtenissen. De ene keer symbolisch weergegeven, de andere keer duidelijk herkenbaar in stijl, melodielijn, dynamiek of juist de rust die het uitademt.

Al met al nummers die uit het hart komen waarbij Erick niet uitgaat van zijn kunnen maar van het verhaal dat verborgen ligt in zijn nummers, zoals: Like a dream; Whispering of the Wind; Why; Into His Palace; Colourful Stream; Jacob’s Ladder, etc.