Een proefles om te downloaden.

Klik op de afbeelding om het bestand ‘gratis gitaarlessen’ te downloaden:

Op een elektrische gitaar speel je vrijwel altijd met een plectrum.  Sommige gitaristen spelen fingerpicking, dus met de vingers zoals Tommy Emmanuel en Mark Knopfler. Hierbij speelt Tommy met een zgn. duimplectrum en gebruikt dit voor de baspartijen terwijl zijn vingers de melodielijn bespeelt.
Waar ik over wil hebben is de gewone plectrum die tussen duim en wijsvinger wordt vast gehouden.

De plectrum

Er zijn verschillende eigenschappen die de kwaliteit van een plectrum bepalen:

● materiaal: flexibiliteit: nylon, celluloid, schildpad, hout, been, ivoor, steen, diverse soorten metalen etc.

● dikte: van enkele tienden mm t/m enkele millimeters dik

● vorm: klein, groot,  ei-vorming, driehoek, "Stylus pick", uitsparing om de duim in te leggen, met anti-slip laag, etc.

● gevoel tussen de vingers (glad, stroef, geribbeld)

● design/opdruk

Een goede plectrum ligt comfortabel in de hand en heeft een perfect gladde rand, zodat het makkelijk over de snaren glijdt bij het aanslaan en geen irritante bij-geluiden geeft.

Als een plectrum te flexibel is, is dat vooral lastig voor het solospel. De plectrum wordt daardoor traag, omdat het als het ware achter je bewegingen aankomt. Ook is de toon van een dunne plectum erg scherp. Je hoort hierdoor eerder het gekletter tegen de snaar.

Een erg dik plectrum (of een van een niet flexibel materiaal) geeft niet mee. Dat is misschien wennen en vereist een goede techniek . maar het volgt wel precies je bewegingen. Een dikker plectrum klinkt warmer en kan volume beter onder controle houden. De dikke plectrum is bij mij favoreit. Ikzelf gebruik voornamelijk de Big Stubby van Jim Dunlop met de dikte van 3.0 mm.